دانانگ، ویتنام – در میان هتلهای بلندمرتبه با نمای شیشهای در شهر ساحلی دانانگ، یک هتل بوتیک پنج طبقه به نام «ساها کاسا» (Saha Casa) با طراحی دفتر معماری Ho Khue، یک بیانیه معماری جسورانه صادر کرده است.
این پروژه که در رسانه معتبر Designboom به نمایش درآمده، با فرمهای روان و ارگانیک، رنگ زرد سنگی، منحنیهای طبیعی و مصالح بافتدار، تیپولوژی هتلهای ساحلی را بازتعریف میکند. نقطه اوج این طراحی، یک استخر معلق در نما است که شش متر از لبه ساختمان بیرون زده و با کف و دیواره شیشهای خود، حس بیوزنی و ارتباطی بیواسطه با منظره پانورامیک ساحل را برای شناگران فراهم میآورد.
استخر معلق در نما و معماری چندحسی
معماران در این پروژه به دنبال خلق یک «تجربه چندحسی» بودهاند. از لمس خنک سنگ زیر پا و عطر گیاهان در نسیم گرفته تا صدای آرامشبخش آب، تمام جزئیات برای تحریک حواس طراحی شدهاند. استخر معلق در نما، با دیواره جلویی ساخته شده از پنلهای اکریلیک تخصصی، نه تنها یک عنصر بصری خیرهکننده است، بلکه به مهمانان اجازه میدهد تا در حین شنا، منظرهای بینظیر از خط ساحلی را تجربه کنند.
این رویکرد، معماری را از یک پوسته صرفاً بصری فراتر برده و آن را به یک تجربه کامل زیستی تبدیل میکند که هدف آن، به گفته معمار پروژه، «برانگیختن حسی از هنر معماری» در عین فراهم کردن یک پناهگاه راحت برای مهمانان است.
الهام از غارهای طبیعی و باغهای عمودی
تیم طراحی، برای شکل دادن به پوسته «ساها کاسا»، از تصاویر طبیعی و به ویژه «غارها» الهام گرفته است. پلان انعطافپذیر ساختمان، فضاهای باز و بسته را در هم میآمیزد و درگاهها و پنجرههای قوسی نرم، راهروها، باغها و اتاقها را قاب میگیرند. این تضاد میان پر و خالی، با استفاده از گرانیت تراززو، یک ماده سنتی و دوستدار محیط زیست، تشدید شده است.
یک آتریوم مرکزی که با نور طبیعی پر شده و با یک حوض ماهی و گیاهان تزئینی آراسته شده، لنگرگاه طبقه همکف است. از اینجا، راهروها مانند شاخهها منشعب شده و بازدیدکنندگان را از میان فضاهایی لایهلایه با پوشش گیاهی و منحنیهای نرم هدایت میکنند. فرشهای زمردی و باغهای عمودی، چشم را بین طبقات هدایت کرده و حسی از طبیعت را در سراسر ساختمان جاری میسازند.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
پروژه «ساها کاسا»، یک نقد هوشمندانه به معماری یکنواخت و جهانیشده هتلهای بلندمرتبهای است که بسیاری از شهرهای ساحلی جهان را تسخیر کردهاند. این پروژه به جای رقابت بر سر ارتفاع، بر روی «تجربه» و «هویت» تمرکز میکند. استفاده از فرمهای ارگانیک الهامگرفته از غارها و مصالح طبیعی، یک بازگشت به «معماری زمینهگرا» است و نشان میدهد که چگونه میتوان با الهام از طبیعت محلی، یک معماری مدرن و در عین حال ریشهدار خلق کرد.
استخر معلق در نما نیز بیش از یک ابزار بازاریابی، یک بیانیه معمارانه است که مرزهای میان داخل و خارج، ساختمان و منظره را به چالش میکشد. این پروژه، الگویی عالی برای صنعت هتلسازی است و ثابت میکند که میتوان با خلاقیت و طراحی فکرشده، فضاهایی خلق کرد که هم به یاد ماندنی و هم عمیقاً با محیط اطراف خود در ارتباط باشند.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیش-بینی آینده.
