تهران، ایران – مهدی چمران، رئیس شورای شهر تهران، در واکنش به حواشی اخیر پیرامون انتخاب مهندس ناظر، بر لزوم بازنگری در ارجاع نظارت نظام مهندسی تاکید کرد و خواستار یافتن یک «راهکار میانه» شد. او در گفتگویی اعلام کرد که سیستم فعلی ارجاع کار توسط سازمان نظام مهندسی، هم مزایا و هم معایب مشخصی دارد و نمیتوان با نگاهی صفر و صدی با آن برخورد کرد.
چمران با اشاره به اینکه این موضوع با بخشنامه حلشدنی نیست، از آمادگی کامل شورای شهر و شهرداری برای ورود به گفتگو و تعامل مستقیم با سازمان نظام مهندسی و سایر ذینفعان صنعت ساختمان خبر داد تا با استفاده از تجربیات گذشته، راهحل بهتری برای این چالش پیدا شود.
بازنگری در ارجاع نظارت نظام مهندسی: نه حذف کامل، نه تایید کامل
موضعگیری مهدی چمران، یک گام به عقب از تقابل مستقیم و یک گام به جلو به سوی گفتگو است. او با پذیرش اینکه سیستم فعلی ارجاع کار توسط نظام مهندسی دارای معایبی است، نشان داد که انتقادات سازندگان را شنیده است. با این حال، او با تایید کلیت سیستم، نشان داد که راهحل را در حذف کامل این سازمان از فرآیند، آنطور که در بخشنامه اخیر شهرداری آمده بود، نمیبیند.
او تاکید کرد: «باید از این نگاه صفر تا صدی درباره مساله ارجاع کار گذشت و یک راهکار بینابینی باید پیدا کرد.» این رویکرد متعادل، میتواند بنبست فعلی را شکسته و زمینه را برای یک اصلاح واقعی و مورد توافق همه طرفها فراهم کند.
دعوت به گفتگو برای یافتن راه حل مشترک
رئیس شورای شهر با یادآوری تجربه موفق حل مشکل مشابه در چند سال قبل از طریق برگزاری جلسات مشترک، بار دیگر بر اهمیت «تعامل مستقیم» تاکید کرد. او گفت: «الان هم این آمادگی وجود دارد، هم در شورای شهر و هم در شهرداری، که دوباره وارد تعامل شویم و با توجه به تجربیاتی که طی این سالها اندوختهایم، بتوانیم کار بهتری در زمینه ارجاع نظارت کار انجام دهیم.»
این دعوت رسمی به گفتگو، اکنون توپ را در زمین سازمان نظام مهندسی و شهرداری تهران میاندازد تا با حضور در یک جلسه مشترک، به جای تقابلهای رسانهای و صدور بخشنامههای یکطرفه، به دنبال یک راهحل پایدار برای بازنگری در ارجاع نظارت نظام مهندسی باشند.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
موضعگیری مهدی چمران، یک حرکت هوشمندانه و عملگرایانه برای مدیریت یک بحران پیچیده است. او به درستی تشخیص داده که ادامه تقابل میان شهرداری و نظام مهندسی، بیشترین آسیب را به صنعت ساختمان و شهروندان وارد میکند. دعوت به گفتگو و تاکید بر یافتن «راهکار میانه»، تنها راه خروج از این بنبست است. نکته کلیدی در سخنان او، پذیرش همزمان «مزایا» و «معایب» سیستم فعلی است.
این به معنای آن است که راهحل، نه حذف کامل نقش نظام مهندسی (که به ایمنی لطمه میزند) و نه تداوم سیستم فعلی با تمام نواقصش (که باعث نارضایتی سازندگان شده) است. آینده بازنگری در ارجاع نظارت نظام مهندسی باید به سمت یک «سیستم هوشمند ترکیبی» حرکت کند؛ سیستمی که در آن، ضمن حفظ نقش نظارتی و کنترلی سازمان نظام مهندسی، به مالک و سازنده نیز حق انتخاب بیشتری در یک چارچوب رقابتی و شفاف داده شود.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
