نیویورک، ایالات متحده – نمایشگاه موزه ویتنی (Whitney) با برگزاری نمایشگاه جدیدی با عنوان «بدون عنوان (آمریکا)»، دهمین سالگرد حضور در فضای جدید خود را جشن گرفته و بیانیهای قدرتمند در مورد هویت و هدف این موزه صادر کرده است. این نمایشگاه که با جستجو در آرشیو غنی این موسسه شکل گرفته، ۸۰ سال از هنر آمریکا، از ابتدای قرن بیستم تا دهه ۱۹۸۰، را گرد هم آورده است.
کیم کوناتی، کیوریتور ارشد این نمایشگاه، با الهام از جملهای از هنرمند کوبایی-آمریکایی، فلیکس گونزالس-تورس، «آمریکا» را نه به عنوان یک مفهوم یکپارچه، بلکه به عنوان مکانی سرشار از نور و فرصت، در کنار نژادپرستی و بیعدالتی به تصویر میکشد و به دنبال ایجاد گفتگوهای شگفتانگیز میان آثار هنری به ظاهر نامرتبط است.
گفتگوی آثار: از پرچمها تا غبار مریخ در نمایشگاه موزه ویتنی
بازدیدکنندگان در ابتدای ورود به نمایشگاه با پنج اثر بزرگ و کلیدی روبرو میشوند که هرکدام جنبهای متفاوت از هنر و تاریخ آمریکا را نمایندگی میکنند: اثر نمادین «سه پرچم» از جسپر جانز، پرتره قدرتمند «استیو» از بارکلی هندریکس، منظرهای از هنرمند چروکی، کی واکینگاستیک، اثر مفهومی «روزهای تابستان» از جورجیا اوکیف، و اثر آبستره علمی-تخیلی «غبار مریخ» از آلما توماس.
به گفته کیم کوناتی، انتخاب این پنج اثر در کنار هم، به صورت عمدی بوده تا یک گفتگوی بصری و مفهومی میان آنها شکل گیرد. طراحی فضای نمایشگاه نیز به صورت باز و سیال انجام شده تا بازدیدکنندگان بتوانند مسیر خود را پیدا کرده و ارتباطات غیرمنتظرهای میان آثار مختلف برقرار کنند.
روایتهای پنهان: از کشتار تا جنگ
یکی از نقاط قوت نمایشگاه، به نمایش گذاشتن آثاری است که روایتهای کمتر شنیده شده و آسیبزای تاریخ آمریکا را به تصویر میکشند. اثر تکاندهنده «کشتار در ووندد نی ۲» از هنرمند بومی آمریکایی، فریتز شولدر، به کشتار بیش از ۳۰۰ نفر از مردم لاکوتا توسط ارتش آمریکا در سال ۱۸۹۰ اشاره دارد.
این اثر که در ظاهر آبستره به نظر میرسد، بر اساس عکسهای مستند تاریخی خلق شده و حس خشونت و یک منظره تسخیرشده را القا میکند. در کنار آن، مجموعه «سری جنگ» از هنرمند سیاهپوست، جیکوب لارنس، قرار دارد که تجربه سربازان در جنگ جهانی دوم را به تصویر میکشد. به گفته کوناتی، این آثار در کنار هم، جایگزینی برای روایتهای قهرمانانه و رسمی تاریخ آمریکا ارائه میدهند.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
نمایشگاه موزه ویتنی بیش از یک نمایشگاه هنری، یک «بازنگری انتقادی» در هویت یک ملت و نهاد موزه است. این رویداد با قرار دادن آثار هنرمندان بومی، سیاهپوست و اقلیتها در کنار نامهای بزرگ و شناختهشده، به طور فعال در حال ساختن یک تاریخ هنر فراگیرتر و صادقانهتر است. از منظر معماری و طراحی فضا، تصمیم کیوریتور برای ایجاد یک فضای باز و سیال، یک حرکت هوشمندانه است.
این طراحی، بازدیدکننده را از یک ناظر منفعل به یک مشارکتکننده فعال تبدیل میکند که خود باید ارتباطات و معناها را کشف کند. این رویکرد، در تضاد با موزههای سنتی است که مسیری مشخص و روایتی واحد را به مخاطب تحمیل میکنند. این نمایشگاه نشان میدهد که چگونه طراحی فضا میتواند به ابزاری برای به چالش کشیدن روایتهای رسمی و ایجاد یک تجربه دموکراتیکتر و چندصدایی برای مخاطب تبدیل شود.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
