واشنگتن، دی.سی. – پس از اعلام خبر ساخت یک تالار ضیافت ۶۵۰ نفره در ضلع شرقی مجموعه کاخ سفید توسط دونالد ترامپ، تمام توجهات به معمار این پروژه، جیمز مککرری (James McCrery)، جلب شده است. استودیوی معماری او برای طراحی این الحاقیه ۹۰ هزار فوت مربعی که جایگزین بال شرقی خواهد شد، انتخاب شده است.
مککرری که یکی از حامیان سرسخت معماری نئوکلاسیک است، در دوره اول ریاست جمهوری ترامپ نیز در کمیسیون هنرهای زیبای آمریکا منصوب شده بود. این انتخاب، بار دیگر بحثهای داغ معروف به «جنگ سبکها» در معماری فدرال آمریکا را شعلهور کرده و نگرانیهایی را در مورد آینده نوآوری در طراحی ساختمانهای عمومی برانگیخته است.
جیمز مککرری: از پستمدرنیسم تا تعصب به کلاسیک
جیمز مککرری یک چهره شناختهشده در ترویج معماری نئوکلاسیک در آمریکاست. او که کار خود را در دفتر معمار پستمدرن، پیتر آیزنمن، آغاز کرده بود، بعدها با «بازنگری در تحصیلات مدرنیستی خود»، به یک معمار کاملاً کلاسیک تبدیل شد. او معتقد است که معماری مدرن «معماری یک غریبه» است که شهرهای آمریکا را به «رنج» واداشته، در حالی که «آمریکاییها عاشق معماری کلاسیک هستند، زیرا معماری سازنده هویت ماست.»
کارنامه او مملو از پروژههایی با الهام از این سبک است، از جمله کلیساهای جامع عظیم در تنسی و کارولینای جنوبی تا طراحی پایه مجسمه رونالد ریگان. رندرهای منتشر شده از طرح او برای کاخ سفید نیز یک نمای خارجی وفادار به سبک اصلی و یک فضای داخلی بسیار پر زرق و برق با ستونهای طلاکاری شده به سبک بوزآر را نشان میدهد.
«جنگ سبکها» و نگرانیهای انجمن معماران آمریکا
انتخاب مککرری و تاکید ترامپ بر سبک کلاسیک، بخشی از یک کشمکش طولانیمدت است. در دوره اول ریاست جمهوری، ترامپ با صدور یک فرمان اجرایی، ساختمانهای فدرال را ملزم به «زیبا بودن» و تشویق به استفاده از سبکهای کلاسیک و سنتی کرد.
این فرمان توسط پرزیدنت بایدن لغو شد، اما ترامپ در دوره دوم خود، فرمان جدیدی برای ترویج این سبکها صادر کرده است. انجمن معماران آمریکا (AIA) به این دستورات اعتراض کرده و معتقد است که آنها «نوآوری را خفه میکنند.» این نگرانیها با توجه به اینکه بودجه پروژه تالار جدید از منابع خصوصی تامین خواهد شد، افزایش یافته و AIA خواستار شفافیت و تمرکز بر حفظ و نگهداری بنای تاریخی کاخ سفید شده است.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
انتخاب جیمز مککرری برای بازسازی کاخ سفید، بیش از یک تصمیم معماری، یک بیانیه سیاسی قدرتمند است. این اقدام، تلاشی برای تثبیت یک ایدئولوژی خاص از طریق معماری است که در آن، سبک کلاسیک به عنوان نماد «هویت ملی» و «سنت» در مقابل مدرنیسمی که «بیگانه» تلقی میشود، قرار میگیرد. این «جنگ سبکها» نشان میدهد که چگونه معماری میتواند به یک ابزار سیاسی برای شکل دادن به حافظه جمعی و هویت یک ملت تبدیل شود.
در حالی که حامیان این رویکرد آن را بازگشتی به زیبایی و سنت میدانند، منتقدان آن را یک حرکت واپسگرایانه و خطرناک میبینند که با محدود کردن آزادی خلاقیت، راه را برای نوآوری و پاسخگویی به نیازهای پیچیده دنیای امروز میبندد. این بحث به ما یادآوری میکند که ساختمانها هرگز بیطرف نیستند؛ آنها همیشه حامل ارزشها و پیامهای فرهنگی و سیاسی زمانه خود هستند.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
