سائوپائولو، برزیل – ترمینال BTG Pactual در فرودگاه بینالمللی گوارولوس در سائوپائولو، به عنوان اولین ترمینال فرودگاهی مدرن اختصاصی و انحصاری در آمریکای لاتین افتتاح شد. این پروژه که توسط دفتر معماری Perkins&Will سائوپائولو و با طراحی داخلی استودیو Pascali Semerdjian Arquitetos توسعه یافته، استراتژیهای معماری و داخلی را برای ایجاد تعادل میان کارایی، آسایش و ادغام با محیط زیست ترکیب میکند.
ویژگی اصلی این ترمینال فرودگاهی، سقفهای معکوس آن است که هندسه بالهای گشوده را تداعی کرده، نمادی از پرواز هستند و همزمان مزایای سازهای و زیستمحیطی نیز به همراه دارند.
سقفهای بالشکل و باغ مرکزی
سقفهای بالمانند این ترمینال بر روی یک قاب دو طبقه از فلز، چوب و شیشه قرار گرفتهاند و تعادلی میان شفافیت و صلابت ایجاد میکنند. سطوح شیشهای بزرگ، نور طبیعی را به داخل آورده و ارتباط بصری پیوستهای با آسمان برقرار میکنند.
در قلب فضای داخلی ترمینال، یک باغ مرکزی قرار دارد که هم به عنوان یک تقسیمکننده برای مسیرهای تردد و هم به عنوان یک عنصر بیوفیلیک عمل میکند. این باغ، سالن چک-این را به مناطق پرواز و ورود متصل کرده و با استفاده از گونههای گیاهی بومی برزیل، ضمن تاکید بر ارزشهای اکولوژیکی، با استانداردهای ایمنی هوانوردی (عدم جذب پرندگان) نیز مطابقت دارد.
طراحی داخلی سفارشی و مصالح گرم
طراحی داخلی این ترمینال فرودگاهی مدرن، بر روی مقیاس، مصالح و تداوم تاکید دارد. در حالی که حجمهای دو طبقه، حس باز بودن را القا میکنند، پنلهای چوبی با ارتفاع نیمه، مقیاسی صمیمیتر را در سالنهای استراحت ایجاد میکنند. چوب به طور گسترده برای ایجاد گرما و یکپارچگی به کار رفته، در حالی که جزئیات سنگی، تضاد و هویت را به فضا میافزایند.
نکته قابل توجه این است که تمام مبلمان، از جمله میزها، صندلیها و حتی روشناییها، به صورت سفارشی و با تکنیکهای نجاری هنرمندانه، منحصراً برای این ترمینال طراحی و ساخته شدهاند. این رویکرد، یک گفتگوی هماهنگ میان معماری، فضای داخلی و مبلمان ایجاد کرده است.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
ترمینال BTG Pactual، یک بازتفسیر قدرتمند از محیط متعارف سفرهای هوایی است. این پروژه به جای خلق فضاهای کاربردی و بیروح که مشخصه بسیاری از فرودگاههاست، یک «تجربه» لوکس، آرامشبخش و عمیقاً مرتبط با فرهنگ برزیل را ارائه میدهد. استفاده از سقفهای نمادین، طراحی بیوفیلیک و مبلمان کاملاً سفارشی، این ترمینال را از یک «محل عبور» به یک «مقصد» تبدیل کرده است.
این رویکرد، که در آن کارایی عملیاتی با نیت معماری و زیستمحیطی همسو میشود، یک استاندارد جدید در طراحی فرودگاههای آمریکای لاتین تعریف میکند و یک درس مهم برای پروژههای مشابه در سراسر جهان است: فضاهای حملونقل عمومی نیز میتوانند و باید به آثاری هنری و فرهنگی تبدیل شوند که هویت یک مکان را به نمایش میگذارند.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
