نیویورک، ایالات متحده – ساختمان اداری ۲۶ طبقه در شماره 77خیابان واتر در منهتن، که در دهه ۱۹۷۰ توسط معمار ریچارد راث جونیور و سازنده نامتعارف، مل کافمن، ساخته شد، نمونهای برجسته از ساختمان 77 و ضد-کلیشه است.
این ساختمان که به خاطر ویژگیهای عجیب خود مانند یک هواپیمای جنگ جهانی اول در اندازه واقعی بر روی بام و یک آبنباتفروشی قدیمی به جای لابی مرمری شهرت داشت، حاصل دوستی و همکاری منحصربهفرد میان یک معمار و یک کارفرمای ساختارشکن بود. با این حال، در جریان بازسازی اخیر این برج و تبدیل آن به آپارتمانهای مسکونی، این ویژگیهای نمادین به دلیل فرسودگی، حذف شدهاند و پایانی بر یک دوران از معماری شهری خلاقانه رقم زدهاند.
معماری بازیگوشانه به جای لابیهای مرمرین
مل کافمن، سازندهای بود که از لابیهای مرمرین و تراورتنی که آنها را به «مقبره» تشبیه میکرد، بیزار بود. برای شماره 77خیابان واتر، او یک پلازای کاملاً باز و در معرض عموم را میخواست که با درختان، نهرهای مصنوعی و پلهای کوچک، مردم را به داخل دعوت کند. به گفته کافمن، هدف این بود که «ساختمان ناپدید شود» و مردم فراموش کنند که در یک برج اداری هستند.
اما عجیبترین ویژگی، در پشت بام پنهان بود: یک مدل در اندازه واقعی از یک هواپیمای جنگی Sopwith Camel. این «شوخی بصری» که تنها برای کارمندان ساختمانهای بلندتر اطراف قابل مشاهده بود، در زمان ساخت برای معمار پروژه دردسرساز شد، زیرا دپارتمان ساختمان به دلیل وجود «باند فرودگاه باز» بر روی بام، از صدور گواهی پایان کار خودداری میکرد!
پایان یک دوران: حذف هواپیما و آبنباتفروشی
با تبدیل شدن این برج اداری به حدود ۶۵۰ واحد آپارتمان اجارهای، مالکان جدید اعلام کردهاند که هواپیمای روی بام و آبنباتفروشی معروف لابی، به دلیل «وضعیت بسیار پیشرفته فرسودگی»، حذف شدهاند. اگرچه مالکان جدید متعهد شدهاند که به شخصیت و تاریخ ساختمان احترام بگذارند، اما حذف این عناصر بازیگوشانه، با تاسف دختر معمار پروژه روبرو شده است.
او میگوید: «تازگی لابیهای او از بین رفته است، پیادهروهای دیوانهوار او که لبخند بر لب میآوردند، همه از بین رفتهاند. او هنر عمومی را فراهم میکرد که سرگرمکننده بود. حیف که از هواپیما مراقبت نشد.»
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
داستان ساختمان 77 خیابان واتر و سازنده آن، مل کافمن، یک نقد قدرتمند به «توسعه شهری سودمحور و بیروح» است. کافمن به درستی درک کرده بود که ساختمانهای بزرگ اداری میتوانند برای انسانها مقیاسی غیرقابل درک و بیگانه داشته باشند. او با معماری بازیگوشانه و افزودن عناصر غیرمنتظره و انسانی، تلاش میکرد تا این ساختمانها را به «مکانهایی» برای تعامل، لبخند و خاطره تبدیل کند.
حذف این عناصر به بهانه فرسودگی در جریان بازسازی اخیر، یک از دست دادن بزرگ برای بافت شهری نیویورک است. این اتفاق نشان میدهد که در چرخه بیپایان توسعه املاک و مستغلات، اغلب ارزشهای ناملموس و انسانی یک فضا، فدای ملاحظات اقتصادی و عملکردی میشوند. این داستان به ما یادآوری میکند که شهرها نه تنها به ساختمانهای کارآمد، بلکه به فضاهای «دیوانهوار» و غیرمنتظره نیز برای زنده ماندن نیاز دارند.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
منبع
-
Untapped New York: Behind the Curtain Wall w/ NYC Architect Richard Roth Jr: 77 Water Street
