پاریس، فرانسه – روز پنجشنبه، ۱۸ سپتامبر، چندین موزه، بنای تاریخی و مکان فرهنگی برجسته در فرانسه به دلیل یک اعتصاب سراسری علیه ریاضت اقتصادی، درهای خود را به روی بازدیدکنندگان بستند. این اقدام که در اعتراض به کاهش قابل توجه بودجه بخش فرهنگی صورت گرفته، منجر به تعطیلی کامل یا parcial موزههایی چون لوور، کاخ ورسای، موزه پیکاسو، طاق پیروزی و برج ایفل در پاریس و دهها نهاد دیگر در سراسر کشور شد.
در موزه اورسی نیز، کارمندان به بازدیدکنندگان اجازه دادند تا به صورت رایگان وارد شوند. این اعتصاب، که تنها یک هفته پس از حرکت اعتراضی دیگری با عنوان «بیایید همه چیز را مسدود کنیم» رخ میدهد، نشاندهنده عمق نارضایتی در بخش فرهنگی فرانسه است.
اعتصاب سراسری علیه ریاضت اقتصادی و پیامدهای آن
اتحادیه سراسری کارگران (CGT) اعلام کرده است که کارکنان بیش از ۵۰ سالن تئاتر و کنسرت نیز به این اعتصاب پیوستهاند و تظاهرکنندگان در مقابل دفتر وزیر فرهنگ، رشیده داتی، تجمع کردهاند. این بحران، حتی بر پروژههای بزرگ فرهنگی نیز تأثیر گذاشته است. در نرماندی، جابجایی فرشینه بایو—یک گلدوزی ۷۰ متری مشهور که پیروزی نورمنها بر انگلستان را به تصویر میکشد—به دلیل اعتصابات به تعویق افتاده است.
این اثر تاریخی قرار بود قبل از سفر به موزه بریتانیا در سال ۲۰۲۶، به یک مکان موقت منتقل شود. این اعتصابها در شرایطی رخ میدهد که فرانسه با بحران بدهی عمومی (۱۱۳٪ تولید ناخالص داخلی) دست و پنجه نرم میکند و بخش فرهنگی، با وجود دریافت یارانههای سنگین، با کاهش بودجه قابل توجهی روبرو شده است.
یک وام جنجالی و طومار ۷۳ هزار نفری
وام دادن فرشینه بایو به بریتانیا، خود به یک موضوع جنجالی تبدیل شده است. این وام که توسط امانوئل مکرون به نخستوزیر بریتانیا، کیت استارمر، قول داده شده، با نگرانیهایی در مورد شکننده بودن این اثر تاریخی روبرو شده است.
بیش از ۷۳ هزار نفر با امضای یک طومار، خواستار لغو این وام شدهاند. با این حال، دفتر رئیس جمهور فرانسه و مدیر موزه بریتانیا اصرار دارند که این گلدوزی برای سفر به لندن ایمن است. این تنشها در کنار اعتصاب سراسری علیه ریاضت اقتصادی، پیچیدگیهای مدیریت میراث فرهنگی در یک فضای سیاسی و اقتصادی بیثبات را به خوبی نشان میدهد.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
اعتصاب سراسری علیه ریاضت اقتصادی در بخش فرهنگی فرانسه، یک پیام بسیار مهم دارد: «فرهنگ، یک کالای لوکس نیست، بلکه یک زیرساخت ضروری است.» این رویداد نشان میدهد که چگونه سیاستهای ریاضت اقتصادی، که اغلب با هدف کاهش هزینهها اجرا میشوند، میتوانند به شریانهای حیاتی یک جامعه آسیب بزنند. موزهها و بناهای تاریخی، نه تنها حافظان هویت ملی، بلکه موتورهای مهمی برای صنعت گردشگری و اقتصاد شهری هستند.
تعطیلی این مراکز، حتی برای یک روز، زیانهای اقتصادی قابل توجهی به همراه دارد و اعتبار یک کشور را در صحنه جهانی خدشهدار میکند. این بحران، یک درس مهم برای تمام دولتهاست: سرمایهگذاری بر روی فرهنگ و هنر، یک هزینه نیست، بلکه یک سرمایهگذاری بلندمدت برای توسعه اجتماعی، اقتصادی و حفظ هویت یک ملت است.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
