نیویورک، ایالات متحده – سازمان حملونقل متروپولیتن نیویورک (MTA) با واگذاری بزرگترین قرارداد تونلزنی در تاریخ خود به ارزش ۱.۹۷ میلیارد دلار، پروژه توسعه متروی نیویورک خیابان دوم را پس از سالها انتظار، دوباره به جریان انداخت. این قرارداد که به یک جوینت ونچر متشکل از شرکتهای Halmar International و FCC Construction واگذار شده، بخشی از فاز دوم توسعه متروی نیویورک به سمت محله ایست هارلم است.
این فاز که هزینه کل آن حدود ۷ میلیارد دلار برآورد شده، پس از تکمیل، روزانه به ۱۱۰ هزار مسافر جدید خدماترسانی خواهد کرد و زمان سفر ساکنان ایست هارلم را تا ۲۰ دقیقه کاهش خواهد داد. این اقدام، یک گام بزرگ در جهت مدرنسازی و گسترش یکی از حیاتیترین شبکههای حملونقل عمومی در جهان است.
جزئیات فنی و مهندسی پروژه توسعه متروی نیویورک
این قرارداد عظیم، شامل حفاری تونل جدید بین خیابانهای ۱۱۶ و ۱۲۵ و همچنین ایجاد فضای لازم برای ایستگاه آینده خیابان ۱۲۵ است. عملیات تونلزنی با استفاده از ماشینهای ۷۵۰ تنی که به سرهای حفاری ۲۲ فوتی با روکش الماس مجهز هستند، در عمق ۳۵ تا ۱۲۰ فوتی (حدود ۱۱ تا ۳۶ متری) زیر خیابان دوم انجام خواهد شد.
یکی از نکات هوشمندانه این پروژه، بازسازی و استفاده مجدد از یک قطعه تونل ساخته شده در دهه ۱۹۷۰ برای جای دادن ایستگاه آینده خیابان ۱۱۶ است که این اقدام به تنهایی حدود ۵۰۰ میلیون دلار در هزینهها صرفهجویی میکند. انتظار میرود کارهای مقدماتی در اواخر سال جاری، ساختوسازهای سنگین عمرانی در سال ۲۰۲۶ و عملیات اصلی تونلزنی در سال ۲۰۲۷ آغاز شود.
یک پروژه چندمرحلهای با تامین مالی نوآورانه
این قرارداد، دومین قرارداد از چهار قرارداد اصلی برای فاز دوم توسعه متروی نیویورک است. اولین قرارداد که به یک جوینت ونچر متشکل از AECOM و HNTB واگذار شده بود، شامل جابجایی تاسیسات و نظارت بر کارهای اولیه ساختمانی بود. دو قرارداد دیگر که شامل ساخت ایستگاه خیابان ۱۰۶ و تجهیزات سیستمی سه ایستگاه دیگر است، همچنان در مرحله تدارکات و طراحی قرار دارند.
بخشی از بودجه ۷ میلیارد دلاری این پروژه از طریق یک برنامه نوآورانه، یعنی عوارض ورود به «منطقه کاهش تراکم» نیویورک، تامین میشود. این مدل تامین مالی، یک راهکار خلاقانه برای تامین هزینههای پروژههای عظیم زیرساختی بدون اتکای صرف به بودجههای دولتی است.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
پروژه توسعه متروی نیویورک، یک نمونه کلاسیک از سرمایهگذاری بلندمدت بر روی زیرساختهای شهری است. این پروژه به خوبی نشان میدهد که چگونه میتوان با توسعه حملونقل عمومی، به طور همزمان به چندین هدف دست یافت: کاهش ترافیک و آلودگی هوا، افزایش عدالت اجتماعی از طریق اتصال محلههای کمتر برخوردار به مراکز شغلی، و افزایش ارزش املاک و مستغلات در مناطق تحت پوشش.
استفاده مجدد از تونل دهه ۱۹۷۰، یک درس مهم در زمینه «استفاده بهینه از منابع موجود» و «معماری تطبیقی» در مقیاس زیرساختی است. همچنین، مدل تامین مالی پروژه از طریق عوارض ترافیک، یک الگوی هوشمندانه است که میتواند برای کلانشهرهای ایران که با بحران ترافیک و کمبود بودجه برای توسعه مترو روبرو هستند، بسیار الهامبخش باشد.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
منبع
-
Construction Dive: MTA awards $1.97B subway contract in NYC
