صنعت سازه‌ های فولادی | کاهش ۵۰ درصدی تولید

تهران، ایران – رسول میرزایی، مدیرعامل شرکت پایبند سازه پیشرو، در گفتگویی اعلام کرد که صنعت سازه‌ های فولادی ایران، با وجود داشتن ظرفیت تولیدی بالا، به دلیل رکود در بازار ساخت‌وساز و چالش‌های تامین مواد اولیه، تنها با ۵۰ درصد از ظرفیت خود فعالیت می‌کند.

به گفته وی، جنگ ۱۲ روزه اخیر و رکود پس از آن، باعث کاهش شدید سفارش‌گذاری از سوی مشتریان شده و این شرکت که در سه ماهه اول سال رکورد تولید ماهانه ۶۰۰ تن را ثبت کرده بود، اکنون با کاهش تولید به ۳۰۰ تن در ماه مواجه است. این وضعیت، نشان‌دهنده فشارهای سنگینی است که بر یکی از مهم‌ترین بخش‌های زنجیره تامین صنعت ساختمان وارد می‌شود.

چالش اصلی: تامین مواد اولیه با قیمت‌های جهانی

این فعال صنعت سازه‌ های فولادی، مشکل اصلی را در زنجیره تامین مواد اولیه دانست. او توضیح داد: «در حال حاضر شرکت‌های تولید فولاد از منابع و انرژی ارزان‌قیمت داخلی بهره می‌برند، اما زمانی که قرار است فولاد تولیدی در اختیار مصرف‌کننده واقعی (سازندگان سازه‌های فولادی) قرار بگیرد، موضوعاتی نظیر رقابت‌پذیری بین‌المللی مطرح می‌شود.»

این سیاست باعث می‌شود که فولاد با قیمت‌های بالا و نزدیک به نرخ‌های جهانی به دست تولیدکنندگان داخلی برسد. این قیمت‌گذاری، قدرت رقابت سازه‌های فولادی را در مقایسه با سایر سازه‌های مورد استفاده در صنعت ساختمان، مانند بتن، کاهش می‌دهد و انگیزه را برای استفاده از این سازه‌ها کم می‌کند.

از صادرات به کانادا تا چالش‌های تحریم

با وجود مشکلات داخلی، این شرکت در زمینه صادرات خدمات فنی و مهندسی و محصولات خود نیز فعال بوده است. به گفته میرزایی، آن‌ها توانسته‌اند در کشورهای آسیای میانه، ارمنستان و کانادا در زمینه خدمات مهندسی و در کشور عراق در زمینه ساخت و نصب سازه‌های فولادی فعالیت داشته باشند.

با این حال، او بزرگترین مشکل در مسیر صادرات را تحریم‌ها و عدم امکان بازگشت منابع مالی حاصل از آن دانست. این چالش باعث شده تا تجار و سرمایه‌گذاران خارجی تمایلی به ورود به قرارداد مستقیم با تولیدکنندگان ایرانی نداشته باشند و پتانسیل بالای صادراتی این صنعت، به طور کامل محقق نشود.

تحلیل نهایی نبض ساختمان:

وضعیت صنعت سازه‌ های فولادی، یک نمونه کلاسیک از چالش‌های یک «صنعت در میانه زنجیره» است. این صنعت از یک سو، تحت فشار قیمت‌گذاری مواد اولیه توسط غول‌های فولادسازی قرار دارد و از سوی دیگر، با رکود در بازار نهایی ساخت‌وساز مواجه است. انتقاد مطرح شده در مورد قیمت‌گذاری فولاد داخلی بر اساس نرخ‌های جهانی، یک انتقاد کاملاً به‌جاست؛ چرا که تولیدکننده‌ای که از انرژی و منابع یارانه‌ای بهره می‌برد، باید محصول خود را با قیمت‌های متناسب با اقتصاد داخلی به صنایع پایین‌دستی عرضه کند.

این عدم توازن، قدرت رقابت‌پذیری کل صنعت ساختمان را تضعیف می‌کند. دولت برای حل این مشکل، باید با یک سیاست‌گذاری شفاف و عادلانه، زنجیره تامین فولاد را از ابتدا تا انتها تنظیم کند تا هم تولیدکننده فولاد، هم سازنده سازه‌های فولادی و هم در نهایت، مصرف‌کننده نهایی مسکن، از مزایای منابع ملی کشور بهره‌مند شوند.