داوائو، فیلیپین – کریستین بویکو-سی، معمار اهل شهر داوائو فیلیپین، با طراحی یک سالن ورزشی با الهام از میوه دوریان، شهر خود را در نقشه معماری بومی پایدار جهانی قرار داد. این پروژه که برای بنیاد دانشکده پزشکی داوائو (DMSF) طراحی شده، به فهرست نهایی جوایز معتبر فستیوال جهانی معماری (WAF) ۲۰۲۵ در میامی راه یافته است.
این طرح که با یک سقف بامبویی خاردار، فرم میوه نمادین دوریان را تداعی میکند، نمونهای برجسته از معماری بومی پایدار است که فلسفه طراحی بویکو-سی، یعنی «سازگاری با اقلیم، محیط زیست، مردم و فرهنگ» را به نمایش میگذارد.
معماری بومی پایدار: از دوریان تا بامبو
فلسفه طراحی کریستین بویکو-سی بر این باور استوار است که معماری نه تنها باید به نیازهای انسان پاسخ دهد، بلکه باید محیطی را که در آن قرار دارد، غنی سازد. در این پروژه، این فلسفه به دو شکل تجلی یافته است. اول، با الهام از میوه دوریان برای تقویت هویت محلی شهر داوائو.
سقف نمادین و خاردار این سالن، بیش از یک بازنمایی بصری از این میوه محلی است؛ این سقف به گونهای جهتگیری شده که نسیم را به داخل کشیده و هوای گرم را به بیرون هدایت کند و به عنوان یک سیستم سرمایش غیرفعال عمل میکند. دوم، با استفاده از مصالح تجدیدپذیر مانند بامبو و خاک کوبیده، این پروژه از «پایداری» فراتر رفته و به دنبال «احیاگری» و بازسازی منابع زمین است.
دادن یک صندلی به طبیعت در میز طراحی
بویکو-سی میگوید: «چشمانداز اصلی پشت پروژه ما، دادن یک صندلی به طبیعت در میز طراحی بود.» این رویکرد، در تمام مراحل کار او دیده میشود؛ از حفظ و ادغام درختان موجود در پروژهها گرفته تا ایجاد فضاهای سبز فراوان و همکاری با گیاهشناسان، برنامهریزان محیطی و زمینشناسان برای درک عمیق اکوسیستم.
او تاکید میکند: «سازگاری به جای تحمیل. سازگاری با اقلیم، با محیط زیست، با مردم و فرهنگ. در این صورت همه برنده میشوند.» این پروژه، یک نمونه عالی از چگونگی ترکیب هویت فرهنگی با پاسخگویی زیستمحیطی است.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
پروژه سالن ورزشی الهامگرفته از دوریان، یک درس مهم در زمینه معماری بومی پایدار است. این پروژه به جای کپیبرداری از فرمهای معماری غربی، با شجاعت به سراغ یک نماد کاملاً محلی (میوه دوریان) رفته و آن را به یک راهحل معماری هوشمندانه و عملکردی تبدیل کرده است. این یک رویکرد قدرتمند است که هم به تقویت هویت فرهنگی یک منطقه کمک میکند و هم به چالشهای اقلیمی پاسخ میدهد.
این پروژه ثابت میکند که معماری پایدار، تنها در استفاده از فناوریهای پیشرفته خلاصه نمیشود، بلکه میتواند در بازکشف و بازآفرینی هوشمندانه مصالح و فرمهای بومی نیز تجلی یابد. این یک الگوی الهامبخش برای معماران در سراسر جهان، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، است تا با اعتماد به نفس بیشتری به منابع و فرهنگ خود نگاه کرده و از آنها به عنوان منبع اصلی الهام برای خلق معماری معاصر استفاده کنند.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
