نیویورک، ایالات متحده – در جنوبیترین نقطه منهتن، پروژه «پارک واگنر» (Wagner Park) به عنوان پارک مقاوم در برابر سیل، تکمیل و افتتاح شد. در قلب این پارک، یک پاویون خیرهکننده با بتن قرمز رنگ قرار دارد که توسط استودیو معماری توماس فایفر (Thomas Phifer and Partners) طراحی شده است.
این پارک مقاوم در برابر سیل که طراحی منظر و مهندسی آن بر عهده شرکت عظیم AECOM بوده، با ادغام دیوارهای ضد سیل و سیستمهای زهکشی در طراحی پارک، پاسخی هوشمندانه به چالشهای ناشی از بالا آمدن سطح آب دریاها و تغییرات اقلیمی ارائه میدهد. پاویون واگنر، به عنوان نماد بصری این تحول، در یکی از بلندترین نقاط پارک قرار گرفته و به دروازه ورودی این فضای شهری جدید تبدیل شده است.
یک پارک مقاوم در برابر سیل با معماری نمادین
طراحی پاویون واگنر که در پلان شبیه به یک جفت ریه است، از دو بال قوسی تشکیل شده که از یک نقطه ورودی مرکزی به سمت بیرون باز میشوند. این طاقهای عظیم، سازه را به یک «دروازه» برای پارک تبدیل کردهاند. این پاویون، میزبان یک رستوران، کلاسهای درس و یک باغ روی بام است که چشماندازهای گستردهای به سمت بندر نیویورک و مجسمه آزادی دارد.
توماس فایفر، بنیانگذار استودیو، این پاویون را «نقطه کانونی» پارک توصیف کرد که هم میزبان فعالیتهای اجتماعی است و هم فرصتهای غذاخوری فراهم میکند. این پروژه، یک نمونه عالی از معماری زیرساختی است که در آن، زیبایی و عملکرد در کنار هم قرار گرفتهاند.
مهندسی منظر برای آیندهای پایدار
کل پارک به عنوان یک سیستم یکپارچه برای مقابله با سیل طراحی شده است. یک دیوار سیلبند عظیم که تا بستر سنگی زمین امتداد یافته، در شیب سایت پنهان شده است. شرکت AECOM با کاشت گیاهان مختلف در سطوح مختلف پارک و ایجاد یک «خط ساحلی زنده» پلکانی، فضایی خلق کرده که هم از نظر زیستمحیطی به حیات دریایی کمک میکند و هم از نظر اجتماعی، مکانی برای تجمع و استراحت است.
گونزالو کروز، مدیر AECOM، گفت: «در پارک واگنر، ما زیرساخت و مکانسازی را ادغام کردیم تا یک فضای عمومی خلق کنیم که هم به جامعه خدمت میکند و هم در برابر بالا آمدن سطح دریاها از آن محافظت مینماید.»
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
پروژه پارک واگنر، یک الگوی درخشان برای آینده «معماری زیرساختی» و طراحی فضاهای عمومی در شهرهای ساحلی است. این پروژه به جای آنکه دیوارهای سیلبند را به عنوان سازههایی زشت و جداکننده در شهر پنهان کند، آنها را به بخشی جداییناپذیر و حتی زیبا از طراحی پارک تبدیل کرده است.
این یک تغییر نگرش بنیادین است: زیرساختهای شهری دیگر نباید صرفاً کاربردی باشند، بلکه میتوانند و باید به فضاهایی با کیفیت بالا برای زندگی اجتماعی تبدیل شوند. این پروژه نشان میدهد که چگونه میتوان با یک همکاری نزدیک میان مهندسان منظر، مهندسان عمران و معماران، به راهحلهایی رسید که هم از نظر فنی کارآمد، هم از نظر اجتماعی پویا و هم از نظر بصری جذاب هستند. این رویکرد یکپارچه، کلید ساخت شهرهای تابآور و پایدار در قرن بیست و یکم است.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
