دفتر معماری زاها حدید (Zaha Hadid Architects) از جدیدترین پروژه خود، مجموعه ورزشی و اجتماعی «GO Park Sai Sha» در هنگ کنگ، رونمایی کرد. طراحی این پروژه زاها حدید در هنگ کنگ، به جای ایجاد یک ساختمان یکپارچه و عظیم، از مجموعهای از حجمها و تراسهای به هم پیوسته تشکیل شده که از خطوط توپوگرافی طبیعی سایت پیروی میکنند و یادآور معماری بومی روستاهای کوهستانی تاریخی هنگ کنگ هستند.
این پروژه عظیم ۱.۳ میلیون فوت مربعی که در میان پارک ملی ما اون شان و خلیج سه فاتومز قرار گرفته، به عنوان یک لنگرگاه اجتماعی برای منطقه طراحی شده است.این مجموعه، شبکهای از فضاهای تفریحی داخلی و خارجی را با رستورانها، فروشگاهها و امکانات فرهنگی ادغام میکند.
معماری الهامگرفته از توپوگرافی
کانسپت اصلی طراحی این پروژه، ایجاد یک «منظره پارچهای» است که زمینهای مجاور را به داخل و اطراف فرم ساخته شده میکشاند. تمام حجمهای مختلف ساختمان در یک میدانگاه مرکزی و عمومی به هم میرسند؛ یک فضای تجمع روباز با فروشگاهها و کافهها که به قلب اجتماعی مجموعه تبدیل شده است.
یکی از ویژگیهای برجسته پروژه زاها حدید در هنگ کنگ، یک رمپ پیوسته و گردان است که در سراسر پروژه میچرخد و برنامههای تجاری، تفریحی و فرهنگی را در سطوح مختلف به هم متصل میکند. این رمپ در نهایت به یک باغ بام ممتد ختم میشود که چشماندازهای خیرهکنندهای به پارک ورزشی و خلیج دارد و حس تداوم فضایی را در کل مجموعه تقویت میکند.
فضاهایی برای تعامل و ورزش
این مجموعه با تمرکز بر نفوذپذیری و باز بودن طراحی شده و مرزهای بین مناطق داخلی و خارجی را کمرنگ میکند. میدانگاه، زمینهای ورزشی و باغها توسط مسیرهای پیادهروی سایهدار و تراسهای عمومی پشتیبانی میشوند که در تمام طول روز فعال باقی میمانند.
«GO Park Sai Sha» میزبان امکانات ورزشی حرفهای و تفریحی متنوعی است، از جمله یک استادیوم سرپوشیده با ظرفیت ۱۵۰۰ تماشاگر، سالن شمشیربازی، آکادمی شنا، زمینهای فوتبال و لاکراس، دیوارههای صخرهنوردی و فضاهایی برای گشتوگذارهای طبیعی. سازماندهی فضایی پروژه زاها حدید در هنگ کنگ به گونهای است که دیدهای واضح، جریان حرکتی آسان و دسترسی کامل را برای همه تضمین میکند و حتی رویدادهای در مقیاس بزرگ را برای جامعه محلی قابل دسترس میسازد.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
پروژه GO Park Sai Sha به خوبی نشاندهنده تکامل زبان معماری دفتر زاها حدید پس از درگذشت بنیانگذار آن است. در حالی که فرمهای سیال و پویای مشخصه این دفتر همچنان حضور دارند، اما یک رویکرد بالغتر و زمینهگراتر در طراحی دیده میشود. این پروژه دیگر یک شیء مجسمهگون و بیگانه در منظر نیست، بلکه تلاشی است برای در هم تنیدن معماری با توپوگرافی و فرهنگ محلی. این یک گام مهم از «معماری پارامتریک» به سوی «معماری اکولوژیک» است.
رمپ پیوسته که تمام عملکردهای مختلف را به هم متصل میکند، یک استراتژی طراحی هوشمندانه برای ایجاد یک فضای عمومی دموکراتیک و پویاست. این پروژه یک الگوی قدرتمند برای طراحی مجموعههای بزرگمقیاس در محیطهای طبیعی حساس است و نشان میدهد که چگونه معماری میتواند به جای سلطه بر طبیعت، با آن وارد گفتگو شده و به بخشی جداییناپذیر از آن تبدیل شود.
