سئول، کره جنوبی – اینستالیشن مرکزی دوسالانه معماری و شهرسازی سئول ۲۰۲۵، طراحیشده توسط توماس هدریک (Thomas Heatherwick)، با انتقادات شدید دو هنرمند محلی مواجه شده است. این دیوار ۹۰ متری با نام «Humanise Wall» که به عنوان «مجلهای ۱۶ متری» برای برانگیختن گفتوگو درباره محیط ساختهشده در Songhyeon Green Plaza سئول معرفی شده، به دلیل حساسیتهای تاریخی سایت، به «بیتوجهی عمیق به بستر کره جنوبی» متهم شده است.
مایا وست، نویسنده متولد سئول، و الیوت وودز، هنرمند مستقر در سئول، به Dezeen گفتند که ساختن یک دیوار عظیم در یک کشور تقسیمشده و در محوطهای که ۱۱۰ سال تحت کنترل ژاپن و سپس ایالات متحده بوده و به تازگی در سال ۲۰۲۲ به روی عموم باز شده است، نشاندهنده «فقدان عمیق قضاوت و سلیقه» است.
انتقاد از محل نصب و ابهام در فراخوان طراحی
الیوت وودز، یکی از بنیانگذاران استودیوی هنری Kimchi and Chips، تأکید کرد که انتخاب یک دیوار در این سایت، که قلب معنوی سئول است و دیوار به گونهای تنظیم شده که یک جدایی شمال-جنوب ایجاد کند، کاملاً نامناسب است. هم وست و هم وودز در فراخوان عمومی (Open Call) دوسالانه شرکت کرده بودند، اما هیچیک از آنها از ماهیت نهایی پروژه به عنوان یک «دیوار» مطلع نبودند.
وست، که اثر تیمش در نهایت روی دیوار نصب شده، میگوید که اگر از ابتدا میدانستند که هدف صرفاً ارائه یک «بیلبورد عظیم» برای نمایش تصاویر دو بعدی است، در این فراخوان شرکت نمیکردند. تیم وودز نیز پس از اطلاع از اینکه دوسالانه حول محور دیوار هدریک متمرکز است، پیشنهاد خود را پس گرفتند.
رویکرد پوپولیستی و فقدان پلتفرم بحث
انتقادات هنرمندان فراتر از خود سازه است و رویکرد مدیریتی توماس هدریک را به چالش میکشد. هدریک، که هدف خود را برقراری ارتباط مستقیم با عموم و پرهیز از «حفره پژواک» (Echo Chamber) دیگر جشنوارههای معماری اعلام کرده، مورد نقد قرار گرفته است. وودز این رویکرد را یک «موضع ضددموکراتیک پوپولیستی» خواند که در آن، نقش متخصصین و نهادها مسخره میشود تا طراح فلسفه خود را به عنوان «ناجی» شهر معرفی کند.
وست نتیجه گرفت: «تنها چشماندازی که این دوسالانه روی آن سرمایهگذاری کرده، دیدگاه خود هدریک است.» منتقدان تأکید دارند که این دوسالانه هیچ پلتفرمی برای بحث، مناظره، دیدگاههای جایگزین یا متدولوژیهای باز فراهم نکرده است. جالب اینکه هدریک فاش کرده که استودیوی او کانسپت دیوار پیچان را ۲۶ سال پیش برای یک ایستگاه قطار در شمال انگلستان طراحی کرده بود و این طرح ارتباطی به بستر سئول ندارد.
تحلیل نهایی نبض ساختمان
جنجال پیرامون Humanise Wall هدریک، به یک مسئله محوری در معماری جهانی اشاره دارد: تعارض میان «امضای» یک ستاره معماری (Starchitect) و حساسیتهای عمیق بومی و تاریخی سایت. نبض ساختمان معتقد است که ساخت یک دیوار در محوطهای که نماد جدایی، استعمار و عدم دسترسی عمومی در تاریخ اخیر کره است، یک اشتباه مدیریتی و کانسپچوال از سوی مدیر دوسالانه بوده است.
اگر هدف، ایجاد یک گفتوگوی عمومی در مورد محیط ساختهشده است، باید این مکالمه چندصدایی و دموکراتیک باشد، نه تحمیل یک مونوگرافی بزرگ از فلسفه یک طراح خارجی. این انتقادات، لزوم توجه به مسئولیت اخلاقی و فرهنگی معماران در پروژههای عمومی در مناطق حساس از نظر ژئوپلیتیک و تاریخی را برجسته میسازد.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
منبع
Dezeen: Seoul creatives brand Heatherwick’s Humanise Wall “a profound lack of judgment”
