سبک معماری کلاسیک | فرمان اجرایی ترامپ و اجباری شدن این سبک

دالاس، تگزاس – دونالد ترامپ با امضای یک فرمان اجرایی جدید با عنوان «زیبا کردن دوباره معماری فدرال»، عملاً سبک معماری کلاسیک را به عنوان سبک پیش‌فرض برای تمام ساختمان‌های دولتی تعیین کرده است. این فرمان که معماری مدرن را رد می‌کند، به دنبال آن است که حامیان معماری کلاسیک را در مناصب دولتی قرار داده و معماران را برای شرکت در پروژه‌های فدرال، ملزم به داشتن تجربه در این سبک کند.

این اقدام که با واکنش تند انجمن معماران آمریکا (AIA) روبرو شده، به عنوان یک حرکت «عمیقاً غیرآمریکایی» و نمونه‌ای از اقدامات رژیم‌های استبدادی توصیف شده است که به جای فرآیندهای طراحی متفکرانه، الزامات سخت‌گیرانه‌ای را برای محدود کردن انتخاب معماری تحمیل می‌کند.

تناقض در سبک معماری کلاسیک و کارنامه ترامپ

مارک لمستر، منتقد معماری، در نقد خود به این فرمان، به یک تناقض بزرگ اشاره می‌کند: کارنامه خود ترامپ به عنوان یک سازنده، هیچ علاقه‌ای به سبک معماری کلاسیک را نشان نمی‌دهد. برج ترامپ در نیویورک، یک ساختمان کاملاً مدرن (هرچند پر زرق و برق) است و برج ۹۲ طبقه او در شیکاگو نیز یک اثر مدرنیستی براق از دفتر مشهور SOM است.

این تاریخچه نشان می‌دهد که هدف این فرمان، بیش از آنکه یک سلیقه زیبایی‌شناختی باشد، تحکیم قدرت سیاسی از طریق تحمیل یک سبک خاص است. این رویکرد، که در آن متخصصان مورد احترام به نفع افرادی با باورهای حاشیه‌ای که از منافع دولت حمایت می‌کنند کنار گذاشته می‌شوند، بازتابی از نگرش کلی دولت ترامپ به تخصص است.

از آرمان‌گرایی دموکراتیک تا نماد برده‌داری

این فرمان اجرایی، معماری کلاسیک را به عنوان نماد «وقار، پویایی و ثبات» دولت آمریکا و یادآور «حقوق و مسئولیت‌های شهروندان» معرفی می‌کند. با این حال، لمستر استدلال می‌کند که معانی که ما به سبک‌ها نسبت می‌دهیم، ثابت و ذاتی نیستند.

او می‌گوید: «برای برخی، معماری کلاسیک که توسط جورج واشنگتن و توماس جفرسون به کار گرفته شد، اوج آرمان‌گرایی دموکراتیک را نمایندگی می‌کند. اما دیگران ممکن است آن را نمادی از یک دوره برده‌داری و برتری سفیدپوستان ببینند. هر دو دیدگاه مشروع هستند.» این نشان می‌دهد که تحمیل یک سبک واحد به عنوان نماینده هویت ملی، یک فانتزی غیرسازنده است که پیچیدگی‌های تاریخ را نادیده می‌گیرد.

تحلیل نهایی نبض ساختمان:

فرمان اجرایی ترامپ برای تحمیل سبک معماری کلاسیک، یک اقدام خطرناک است که معماری را به ابزاری برای یک پروژه سیاسی تبدیل می‌کند. این رویکرد، که یادآور سیاست‌های فرهنگی دولت‌های تمامیت‌خواه مانند آلمان نازی و اتحاد جماهیر شوروی است، با روح نوآوری و آزادی بیانی که اساس معماری مدرن است، در تضاد کامل قرار دارد. معماری مدرن پس از جنگ در آمریکا، با شفافیت شیشه و صلابت فولاد، به دنبال نمایش ارزش‌های یک ملت باز و آزاد بود.

محدود کردن انتخاب به یک سبک خاص، نه تنها خلاقیت را خفه می‌کند، بلکه به جای ایجاد زیبایی، به یکنواختی و تکرار منجر خواهد شد. همانطور که لمستر اشاره می‌کند، اگر رئیس جمهور به دنبال زیباسازی واقعی است، باید از اصلاحات در خود کاخ سفید آغاز کند، نه اینکه با یک فرمان، سلیقه شخصی خود را به کل یک ملت تحمیل نماید.