استودیو سانگات (Studio Sangath) با طراحی «ویلای آخر هفته تپههای آلوآ» در نزدیکی احمدآباد، یک شاهکار معماری خلق کرده است که به خاطر استفاده هنرمندانه از معماری آجری مدرن و بتن رنگی، توجه رسانههای معتبر جهان مانند Dezeen را به خود جلب کرده است.
این ویلای وسیع که به عنوان استراحتگاهی برای یک زوج طراحی شده، به جای یک پلان خطی و قابل پیشبینی، از مجموعهای از حجمهای مکعبی تشکیل شده که به دور یک حیاط مرکزی دایرهای شکل گرفتهاند. این چیدمان، مجموعهای از باغهای کوچک و تراسهای سرپوشیده و باز را ایجاد میکند که مسیر حرکت خورشید را دنبال کرده و فضاهایی متنوع برای نشستن، مکث و حتی اجراهای هنری فراهم میآورند.
معماری آجری مدرن و ادای احترام به سنت
پالت رنگی سفالی، ویژگی اصلی و تعیینکننده این پروژه است. دیوارهای خارجی و بسیاری از سطوح داخلی با آجرهای پختهنشده که از ضایعات ساختمانی بازیافت شدهاند، پوشیده شدهاند. این انتخاب، علاوه بر پایداری، به ساختمان بافتی گرم و خاطرهانگیز میبخشد.
استفاده از معماری آجری مدرن در این پروژه، ادای احترامی هوشمندانه به سنتهای محلی نیز هست؛ اسبهای سفالی نذری که در روستای نزدیک، پوشینا، ساخته میشوند، الهامبخش این پالت رنگی بوده و نمونههایی از آنها در سراسر ویلا قرار داده شدهاند. ترکیب دیوارهای آجری با کفهای سرامیکی و درها و پنجرههای چوبی، لایههای بصری غنی و چشماندازهای زیبایی را به سمت حیاط مرکزی و پوشش گیاهی اطراف ایجاد میکند.
طراحی در امتداد نور و طبیعت
طراحی داخلی این ویلا به طور کامل با معماری خارجی آن در هم تنیده است. اتاقهای خواب به صورت استراتژیک جانمایی شدهاند تا از نورهای مختلف بهرهمند شوند: دو اتاق رو به شرق برای دریافت نور صبحگاهی و یک اتاق رو به غرب برای تماشای غروب خورشید. اتاق نشیمن از طریق درهای شیشهای تاشو و کشویی به دو ایوان بزرگ باز میشود و مرز بین داخل و خارج را کمرنگ میکند.
آشپزخانه و فضای ناهارخوری نیز به یک تراس اختصاصی و پنجرههای بزرگی که به حیاط مرکزی مشرف هستند، دسترسی دارند. به گفته معماران، استفاده از رنگ و بافت سفالی، «صداقتی آرام» را در سراسر خانه جاری میکند و آن را در چیزی باستانی و ریشهدار استوار میسازد.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
ویلای تپههای آلوآ نمونهای درخشان از «مدرنیسم منطقهای» (Regional Modernism) است. این پروژه به جای کپیبرداری از سبکهای معماری غربی، با نگاهی عمیق به زمینه فرهنگی، اقلیمی و مصالح بومی، یک زبان معماری کاملاً معاصر و در عین حال اصیل خلق میکند. استفاده از آجرهای بازیافتی، یک بیانیه قدرتمند در مورد پایداری و اقتصاد چرخشی است.
طراحی غیرخطی و مبتنی بر حیاط مرکزی، به جای تحمیل یک فرم از پیش تعیینشده بر سایت، به توپوگرافی و حرکت خورشید اجازه میدهد تا فرم نهایی را شکل دهند. این رویکرد، که در آن معماری به جای یک شیء، به عنوان یک «تجربه فضایی» در نظر گرفته میشود، بسیار ارزشمند است. این پروژه یک درس مهم برای معماران ایرانی است: میتوان با تکیه بر مصالحی به سادگی آجر و با الهام از سنتهای بومی، آثاری در سطح جهانی خلق کرد که هم زیبا و شاعرانه هستند و هم پاسخی هوشمندانه به نیازهای زندگی امروز میدهند.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
