لندن، انگلستان – طرحهای نهایی برای ساخت یادمان رسمی ملکه الیزابت دوم در مرکز لندن به عنوان معماری معاصر بریتانیا، شامل پلهای منحنی، یک درخت بلوط برنزی و یک مسیر پیادهروی الهامگرفته از نیلوفر آبی، رونمایی شد. این یادمان ملی که قرار است در پارک سنت جیمز، در نزدیکی کاخ باکینگهام ساخته شود، به دنبال ایجاد یک «مکان قدرتمند از نظر احساسی» برای بزرگداشت زندگی و خدمات ملکه فقید و همچنین فراهم کردن فضایی برای تفکر عمومی است.
در میان پنج فینالیست این رقابت، نامهای بزرگی از دنیای معماری معاصر بریتانیا مانند فاستر و شرکا و استودیو هترویک به چشم میخورد. طرح برنده در تابستان امسال اعلام شده و انتظار میرود این یادمان در سال ۲۰۲۶، همزمان با صدمین سالگرد تولد ملکه، افتتاح شود.
پلها و مسیرها: نمادهایی از اتحاد و خدمت
بسیاری از طرحها، بر روی مفاهیمی چون «اتحاد» و «ارتباط» تمرکز کردهاند. استودیو هترویک، با الهام از ارزشهای ملکه، یک «پل اتحاد» با تم نیلوفر آبی را پیشنهاد داده که در مرکز آن، مجسمهای از ملکه در زیر سایبانهایی به شکل نیلوفرهای حجاریشده قرار دارد. فاستر و شرکا نیز طرحی با باغهای به هم پیوسته و یک «پل وحدت» ارائه دادهاند که نمادی از نقش ملکه در گردهم آوردن مردم و ملتهاست.
استودیو WilkinsonEyre نیز با طراحی مسیرهایی با «رشتههایی» که نماد هفت دهه خدمت ملکه هستند، یک تجربه متفکرانه برای بازدیدکنندگان خلق کرده است. این رویکردها در معماری معاصر بریتانیا، به دنبال تبدیل یک یادمان از یک شیء صرف، به یک «سفر» و «تجربه» فضایی هستند.
الهام از طبیعت: از صخره تا درخت بلوط
طبیعت، یکی دیگر از منابع اصلی الهام در این طرحهاست. استودیو معماری منظر J&L Gibbons، با محوریت دیدگاه ملکه به عنوان «سنگ بستر ملت»، یک پل ساخته شده از سنگ بستر واقعی را پیشنهاد داده است. تام استوارت-اسمیت، معمار منظر، نیز طرحی را ارائه کرده که شامل یک نسخه برنزی در اندازه کامل از یک درخت بلوط چند صد ساله از پارک ویندزور است.
این مجسمه که «بلوط ملکه» نام دارد، در کنار یک پل منحنی قرار گرفته و با برگهای لاکی خود، در شب مانند یک «سراب طلایی» در دریاچه منعکس خواهد شد. این طرحها، علاقه عمیق ملکه به طبیعت را به شکلی هنرمندانه در یادمان او جاودانه میکنند.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
رقابت برای طراحی یادمان ملکه الیزابت دوم، یک نمایشگاه کوچک اما مهم از وضعیت امروز معماری معاصر بریتانیا است. این طرحها به خوبی نشان میدهند که معماری یادمانی، از فرمهای سنگین و یادمانی سنتی فاصله گرفته و به سمت رویکردهای لطیفتر، شاعرانهتر و تجربهگراتر حرکت کرده است. تاکید بر مفاهیمی چون «اتحاد»، «ارتباط» و «طبیعت» به جای «قدرت» و «شکوه»، نشاندهنده یک تغییر نگرش عمیق است.
این پروژهها به جای آنکه یک مجسمه را بر روی یک پایه قرار دهند، به دنبال خلق «مکان» و «فضا» هستند؛ فضاهایی برای قدم زدن، نشستن، تفکر و تعامل. این یک حرکت از «معماری ابژه» به سوی «معماری منظر» و «طراحی شهری» است که در آن، خود یادمان به بخشی جداییناپذیر از پارک و زندگی روزمره شهروندان تبدیل میشود.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
