لندن، انگلستان – سنگفرشهای نامنظم، که در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بسیار محبوب بودند و سپس به عنوان یک اشتباه طراحی کنار گذاشته شدند، با قدرت در حال بازگشت به باغها و فضاهای خارجی هستند. این سبک که در اصل توسط رومیان باستان به کار گرفته میشد و از کنار هم قرار دادن سنگهایی با اشکال نامنظم و الگوهای تصادفی تشکیل میشود، اکنون توسط طراحان به عنوان یک ترند نوستالژیک و جذاب بازآفرینی شده است.
این بازگشت، بخشی از یک حرکت فرهنگی بزرگتر است که به دنبال بازگرداندن شخصیت، گرما و حس طبیعی به فضاهای طراحیشده و فاصله گرفتن از یکنواختی و مینیمالیسم افراطی است.
چرا سنگفرشهای نامنظم دوباره محبوب شدند؟
در دهههای گذشته، بسیاری از عناصر طراحی دهههای ۶۰ و ۷۰، از جمله این نوع سنگفرش، به عنوان نمادی از طراحی بد طرد شدند و جای خود را به خطوط صاف، رنگهای خنثی و یکنواختی دادند. اما اخیراً، یک بازگشت فرهنگی به شمایل این دههها رخ داده است. همانطور که طرحهای گلدار و رنگهای جسورانه دوباره به دنیای مد بازگشتهاند، در طراحی باغ نیز، گیاهانی که زمانی «مادربزرگی» تلقی میشدند، دوباره محبوب شدهاند.
سنگفرشهای نامنظم نیز بخشی از همین روند هستند؛ مردم به تدریج در حال درک زیبایی، طبیعتگرایی و جذابیت واقعی این سبک هستند و آن را به عنوان راهی برای ایجاد مسیرها و فضاهایی منحصربهفرد در باغ خود انتخاب میکنند.
چگونه این سبک را به زیبایی اجرا کنیم؟
اجرای صحیح سنگفرشهای نامنظم نیازمند توجه به دو نکته کلیدی است. اول، «انتخاب مصالح مناسب». استفاده از مصالح طبیعی و محلی، نه تنها پایدار است، بلکه به لحاظ بصری نیز با معماری خانه و محیط اطراف هماهنگ خواهد بود. رنگ سنگ باید با رنگ مصالح به کار رفته در ساختمان همخوانی داشته باشد. دوم، «اجرای الگوی طبیعی».
هرچقدر تلاش کنید که الگو را منظمتر و استراتژیکتر بچینید، نتیجه نهایی ناخوشایندتر خواهد بود. زیبایی این سبک، دقیقاً در «دیوانهوار» و تصادفی بودن آن است. اجازه دادن به گیاهان کوچک برای رشد در میان درزهای سنگها نیز به جلوگیری از یک ظاهر استریل کمک کرده و حس طبیعی بودن آن را تقویت میکند.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
بازگشت سنگفرشهای نامنظم، بیش از یک ترند گذرا، نشاندهنده یک تغییر نگرش عمیق در طراحی منظر است. این یک حرکت از «طراحی کنترلشده و مهندسیشده» به سوی «طراحی ارگانیک و طبیعی» است. این سبک، «نقص» و «تصادف» را به عنوان بخشی از زیبایی میپذیرد و به جای تحمیل یک الگوی سخت بر طبیعت، به دنبال گفتگو با آن است.
این فلسفه، که به زیباییشناسی ژاپنی «وابی-سابی» (Wabi-sabi) نزدیک است، زیبایی را در چیزهای ناقص و ناپایدار مییابد. برای طراحی محوطه در ایران، به ویژه در ویلاها و خانهباغها، این رویکرد پتانسیل فوقالعادهای دارد. میتوان با استفاده از سنگهای لاشه محلی و اجازه دادن به گیاهان بومی برای رشد در میان آنها، فضاهایی خلق کرد که هم زیبا و هم عمیقاً با فرهنگ و طبیعت ایرانی در ارتباط باشند.
نبض ساختمان؛ رصد تحولات، پیشبینی آینده.
