استودیو ASPECT از جدیدترین پروژه معماری منظر خود، «پردیس Xixi علیب ابا (پارک C)» در هانگژو، رونمایی کرد. این پروژه ۲۶ هکتاری که به طور کامل بر روی یک سکوی سازهای چندطبقه (Podium) ساخته شده، یک سیستم طبیعی پیچیده را با یک محیط کاری شهری و متراکم برای جامعهای ۳۰ هزار نفری ادغام میکند.
این طراحی که در رسانه معتبر Designboom به آن پرداخته شده، یک چارچوب نوآورانه برای توسعههای شهری آینده در شرایط مشابه ارائه میدهد. تمرکز اصلی این پروژه بر روی طراحی منظر احیاگر، مدیریت آبهای سطحی و تجربه کاربری است و نشان میدهد که چگونه میتوان حتی در متراکمترین محیطهای شهری، فضاهای سبز پایدار و با عملکرد بالا ایجاد کرد.
مهندسی طبیعت: از مدیریت آب تا خاک هوشمند
ساخت یک پارک بر روی یک سکوی مرتفع، نیازمند راهکارهای مهندسی خلاقانه است. در این پروژه، زیرساختهای زیستمحیطی با دقت طراحی شدهاند. عمق خاک به صورت مهندسیشده، سیستمهای کاشت تطبیقپذیر و یک شبکه یکپارچه برای جمعآوری آب باران، اساس این منظر پایدار را تشکیل میدهają. یکی از عناصر کلیدی، سیستم مدیریت آبهای سطحی است که از طریق تحلیلهای هیدرولوژیکی الگوریتمیک توسعه یافته است.
کانالهای مهندسیشده و جویهای زیستی (Bio-swales) آب را از سراسر سایت به یک دریاچه مرکزی هدایت میکنند. این دریاچه نقش چندگانهای دارد: یک مرکز بصری و اجتماعی، یک مخزن برای آبیاری و ابزاری برای مدیریت ریسک سیل. این رویکرد، طراحی منظر احیاگر را از یک مفهوم صرفاً زیباییشناختی به یک زیرساخت عملکردی و حیاتی تبدیل میکند.
برنامهریزی انسان-محور و اکوسیستمهای به هم پیوسته
طراحی فضایی در سراسر پردیس بر اساس دادههای تردد، تحلیل مسیر حرکت خورشید و الگوهای حرکتی کاربران شکل گرفته است. شبکهای از مسیرهای پیاده و فضاهای باز، از مکانهای دنج و آرام برای استفاده فردی گرفته تا فضاهای بزرگ برای تجمعات گروهی را پشتیبانی میکند.
در سراسر پردیس، سازههای معماری سبکی به نام «سایبانهای هالهای» (halo canopies)، علاوه بر ایجاد سایه و محافظت در برابر باران، یک هویت بصری یکپارچه نیز خلق میکنند. تیم طراحی با استفاده از چارچوب «BioHabiNet»، منظر پردیس را به مجموعهای از مناطق اکولوژیکی به هم پیوسته تقسیم کرده و با استفاده از گونههای گیاهی بومی و سازگار با اقلیم، به ایجاد زیستگاه و افزایش تنوع زیستی کمک کردهاند.
تحلیل نهایی نبض ساختمان:
پردیس Xixi علی بابا یک پاسخ قدرتمند به یکی از بزرگترین چالشهای شهرسازی معاصر است: چگونه میتوان در شهرهای عمودی و متراکم، فضاهای سبز باکیفیت و عملکردی ایجاد کرد؟ این پروژه، مفهوم «بام سبز» (Green Roof) را به مقیاسی کاملاً جدید و پیچیده ارتقا میدهد و یک «اکوسیستم» کامل را بر روی یک سازه مصنوعی بنا میکند.
این یک نمونه درخشان از طراحی منظر احیاگر است که در آن، منظر دیگر یک عنصر تزئینی نیست، بلکه یک زیرساخت حیاتی است که عملکردهای اکولوژیکی (مانند مدیریت آب)، اجتماعی (مانند ایجاد فضاهای تعامل) و اقتصادی (مانند افزایش ارزش ملک) را به طور همزمان انجام میدهد. این پروژه یک الگوی قابل تکرار برای کلانشهرهای جهان، از جمله تهران، ارائه میدهد؛ جایی که میتوان با استفاده از فضاهای بلااستفاده بر روی بامها و سکوهای تجاری، ریههای سبز جدیدی برای شهر خلق کرد و کیفیت زندگی شهروندان را به شکل چشمگیری بهبود بخشید.
